protect copy

วันศุกร์ที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2560

Maple Rhapsody บทที่ 3 Party!







ค่ำของวันต่อมาพวกเรามีเรื่องสนุกเป็นพิเศษที่จะทำร่วงกัน นิกิต้าจะจัดปาร์ตี้ที่บ้าน ทว่าหากจะถามว่านิคจัดปาร์ตี้เนื่องในโอกาสอะไร ฉันก็คงจะตอบได้ง่ายๆ ว่าไม่ได้มีโอกาสอะไรพิเศษเลย ชาวคาเนเดียนอย่างเราชอบปาร์ตี้ทุกที่ทุกเวลาอยู่แล้ว พวกเราปาร์ตี้โดยที่ไม่ต้องมีโอกาสพิเศษอะไร เหมือนที่พระเจ้าบอกไว้ว่าให้เราหาความสุขและความสนุกสนาน เพราะไม่มีสิ่งใดจะดีไปกว่านี้อีกแล้วภายใต้ดวงอาทิตย์
บ้านของนิคอยู่เลยดาวน์ทาวน์ไปอีกไม่ไกล ถ้าเดินเร็วๆ จากบ้านฉันไปก็ไม่ถึงสิบนาที ถึงอย่างนั้นเพื่อนแสนดีอย่างเคนตันและแซคก็ยังอาสาจะมารับฉัน ฉันก็เลยบอกปัดว่าไม่เป็นไร เอาไว้รบกวนพวกเขาเรื่องที่ยากกว่านี้ดีกว่า
ที่สำคัญเคนตันต้องพาหมาไซบีเรียนฮัสกี้ของเขาไปวิ่งเช้ารอบเย็นรอบ ฉันก็เลยคิดว่าไม่สะดวกที่เขาต้องมารับฉัน ส่วนแซคจะทำงานซ่อมสารพัดอย่างให้วิทยาลัยและเพื่อนบ้านทั้งที่เขารวยอยู่แล้ว เขาบอกว่าการซ่อมทุกอย่างในโลกเป็นงานอดิเรกในฝันของเขา ฉันก็เลยว่าจะลองขอเขามาซ่อมไฟในห้องน้ำที่บ้านให้อยู่เหมือนกัน
ฉันมาถึงบ้านของนิคเป็นคนแรกเมื่อตรงเวลานัดพอดี ท้องฟ้ากว้างใหญ่เหนือขึ้นไปยังสว่างไปด้วยแสงแดดสดใส นาฬิกาในมือถือของฉันบอกเวลาห้าโมงเย็น






บ้านของนิคมีประตูเหล็กดัดสูงใหญ่ราวกับพระราชวัง ด้านข้างมีประตูเล็กที่ไม่ได้ลงกลอนไว้ เมื่อเย็นเขาบอกว่าให้ฉันเปิดประตูนี้เข้าไปได้เลยเมื่อมาถึง
ทันทีที่เดินพ้นประตูเข้ามาฉันก็เจอแนวต้นเมเปิ้ลที่จัดวางสวยราวกับป่าโปร่ง ใบของทุกต้นมีสีเขียวสดใส ขับให้ฤดูร้อนของเมืองอาร์เธอร์ดูสดชื่นและมีชีวิตชีวาไม่เสื่อมคลาย
ต้นเมเปิ้ลถูกแบ่งเป็นสองฟากด้วยไดรฟ์เวย์ยาวเหยียดที่ทอดไปถึงโรงจอดรถขนาดใหญ่ ภายในโรงจอดมีรถหรูสองสามคันจอดไว้ ทุกคันดูแสนแพงและวาววับราวกับกำลังจอดอวดอยู่ในงานมอเตอร์โชว์ ฉันอดคิดไม่ได้ว่าพ่อแม่ของนิกิต้าอาจจะเป็นเจ้าของบ่อน้ำมันในรัสเซียก็ได้
ประตูบ้านเปิดอยู่
“ไฮ” ฉันร้องทักเข้าไปก่อน
“เข้ามาเลย เดี๋ยวฉันออกไป” นิคตะโกนออกมาแต่เสียง
ฉันเดินตามคำเชิญเข้าไปในคฤหาสน์ที่เรียบ มีสไตล์ และหรูหราอย่างไม่น่าเชื่อของนิกิต้า การตกแต่งภายในโปร่งโล่งในแบบลอฟท์ที่แสนสบายตา และทั้งที่โดดเด่นด้วยกระจกและผนังปูนเปลือยดิบด้านทว่ากลับดูอ่อนหวานอย่างไม่น่าเชื่อด้วยแกรนด์เปียโนสีดำสนิทที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ ประตูกระจกสูงตระหง่านซึ่งเป็นฉากหลังของเปียโนเผยให้เห็นวิวงดงามของสระว่ายน้ำขนาดกำลังดี และสระน้ำนั้นล้อมด้วยต้นเมเปิ้ลซึ่งบางกิ่งแขวนบ้านนกและขวดน้ำหวานสำหรับนกฮัมมิ่งเบิร์ดเอาไว้
“ตามสบายนะ” เสียงนิคร้องออกมาอีกจากห้องหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
“อื้อ”
ติ๊งๆๆ 
ได้ไล้นิ้วไปบนคีย์เปียโนแบบนี้ทำให้ฉันนึกถึงแกรนด์เปียโนที่บ้านในโตรอนโตของตัวเอง กว่าฉันจะได้เจอพวกเขาและเปียโนหลังนั้นก็คงปิดเทอมหน้า ตอนนั้นแหละที่พ่อแม่ของฉันจะกลับมาจากทริปยาวฉลองชีวิตหลังเกษียณที่เอเชีย พวกท่านชอบไปเที่ยวกันสองต่อสองจนลืมทั้งลูกทั้งเวลา อย่างไรก็ตามพวกเขาเป็นพ่อแม่ที่ดีที่สุดในโลก และเป็นคู่รักี่น่าเอาเยี่ยงอย่าง
เริ่มเล่นเปียโนไปแล้วถึงค่อยร้องถาม “ขอเล่นเปียโนหน่อยได้หรือเปล่า
“ได้สิ” นิคร้องบอกจากไกลๆ
ฉันกดนิ้วลงบนคีย์เปียโนแล้วเล่นเพลงสุดท้ายที่ได้เรียนก่อนจะหนีครูเปียโนวัยเด็กไปเฉยๆ การได้กลับมาปล่อยปลายนิ้วโลดแล่นบนคีย์สีขาวดำอีกครั้งทำให้ฉันนึกถึงการเรียนเปียโนอย่างจริงจังเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมา ถึงฉันจะไม่ค่อยมีพรสวรรค์แต่ก็ขยันเป็นบ้าเป็นหลังและไม่เคยโดดเรียนเลย ฉันมักจะพยายามและทุ่มเทมากจนทำให้คุณพ่อคุณแม่เป็นห่วงหลายครั้ง เพราะบางทีเมื่อใกล้คอนเสิร์ตหรือสอบแข่งขันฉันจะซ้อมจนไม่ยอมนอน
ด้วยความทุ่มเททำให้ฉันเล่นเปียโนได้ดี ฉันสอบผ่านเปียโนเกรด 7 แล้วด้วย ก่อนที่จะเลิกเล่นเปียโนไปเพราะว่า...
“อยากได้โน้ตรึเปล่า? ” เสียงนุ่มของนิคทักมาจากเหนือไหล่ของฉัน นั่นเป็นตอนที่ฉันหยุดเล่นเพราะลืมโน๊ตตัวต่อไป ฉันไม่รู้เลยว่าเขามายืนอยู่ข้างๆ ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่
“น็อคเทิร์นในบันไดเสียงอีไมเนอร์ของโชแปง ฉันมีโน๊ตนะเขาบอกพร้อมรอยยิ้ม
นิกิต้าอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวแบบลำลอง ไม่ติดกระดุมสองเม็ดบน เผยให้เห็นแผงอกขาวจัดนิดๆ เขาดูเซ็กซี่ทีเดียว เส้นผมสีบลอนด์สว่างยังเปียกน้ำราวกับเพิ่งสระผมมา จากเส้นผมสีซิลเวอร์บลอนด์จึงเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น ขับให้ดวงตาสีเทาอ่อนงดงมของเขาดูคมเด่นกว่าทุกครั้ง
ฉันเผลอมองนิกิต้าอย่างลืมตัวไปชั่วขณะ คิดเอาเองว่าเขาน่าจะมีแฟนคลับบ้าง เพราะเขาทั้งหล่อและใจดีแบบนี้ หรือถ้ายังไม่มีใครตั้งแฟนคลับให้เขาฉันคนนี้อาจจะอาสาเองเสียเลย จะได้เอาไว้หารายได้เล็กๆ น้อย ๆ ให้เด็กยากจนในแอฟริกาที่พ่อแม่ฉันไปอาสาสมัครคลุกคลีช่วยเหลืออยู่บ่อยๆ
 “นายเล่นเปียโนเหรอ? ”
“ใช่”
เขาทำท่าบอกให้ฉันลุกจากเก้าอี้เปียโน ก่อนจะเปิดฝาเก้าอี้แล้วดึงโน้ตเพลงที่เพิ่งพูดถึงออกมากางให้ฉัน
“มาตรงเวลาจังนะวิค” หลังๆ มานี้เพื่อนในแก๊งชอบเรียกชื่อเล่นของฉัน
“วันหลังจะมาสายๆ ก็แล้วกัน”
“อย่าน่า เธอไม่ต้องทำตัวเหลวไหลเหมือนพวกนั้นหรอก” เขาหัวเราะในลำคอ น่าฟังเหมือนเสียงเปียโนที่ทุ้มนุ่มหู ก่อนที่ร่างสูงจะนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวข้างๆ  ยกมือเท้าคางแล้วจ้องมองมา “เล่นสิ”
ฉันกดนิ้วลงบนคีย์เปียโนตามตัวโน๊ตอีกครั้ง สีหน้าสบายๆ ของนิคที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำให้ฉันอยากตั้งใจเล่นเปียโนให้เขาฟัง พักใหญ่เขาก็ลุกไปที่ประตูเมื่อมีเสียงใครคนหนึ่งเดินเข้ามา
“แคมม์มาหรือยัง นิกิต้า” เสียงหวานใสร้องถามจากประตู ฉันเล่นเปียโนสะดุดไปชั่วครู่เพราะรู้สึกแปลกที่ได้ยินเสียงผู้หญิง
 “แคเมรอนยังไม่มา” นิคตอบออกไป
“เหรอ”
แล้วฉันก็ได้ยินเจ้าของเสียงที่ถามถึงแคมม์ก้าวเข้ามาในบ้าน ก่อนจะตรงมาหาฉันที่ยังเล่นเปียโนอยู่
“แล้วสาวสวยคนนี้ใครกันน่ะ? ” เธอถามถึงฉัน ฉันก็เลยหันไปยิ้มให้เธอ แล้วฉันก็ต้องเบิกตากว้างอยางตกตะลึงที่ได้เห็นใบหน้าที่สวยราวกับนางแบบบนปกแมกกาซีน จมูกโด่งเชิดรั้นนิดๆ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกาย เข้ากันกับผมสีบรูเน็ตต์ที่หยักเป็นลอนยาวลงมาถึงกลางหลังราวกับตุ๊กตา
 “ฉันชื่อคามิลล์เจ้าของใบหน้าแสนสวยแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มแสนหวาน
“วิคกี้จ้ะ” ฉันบอกชื่อตัวเองบ้าง
“คามิลล์เป็นแฟนแคเมรอน” นิคแนะนำ
ฉันสะดุ้งเฮือก ทั้งตื่นเต้นทั้งทึ่งที่ได้เจอแฟนสาวแสนสวยของแคมม์
อยู่ๆ คามิลก็โน้มร่างบางสวยราวกับซุปเปอร์โมเดลมาโอบเอวฉัน ก่อนจะยื่นริมฝีปากสีพีชที่เปื้อนรอยยิ้มหวานเซ็กซี่มากระซิบที่ข้างหู “อยู่กับนิคสองต่อสองนานๆ อย่าเผลอใจไปจูบเขาเข้าล่ะ”
“หะ...หา...!?
หลังจากพูดด้วยหน้าตาเซ็กซี่แต่ขี้เล่น คามิลล์ก็ขยิบตาให้ฉันแล้วย้ายร่างบางเข้าไปหาน้ำดื่มในครัว
“ไฮ เคนท์” นิคร้องทักเคนตันที่เพิ่งมาถึง
 “ไฮ นิค ไฮ วิคกี้”
เสียงของเคนตันเรียกคามิลล์ออกมาจากครัวทันที เธอเดินตรงมาหาเขาราวกับรออยู่นาน
“ไฮ ไม่เจอกันนานนะ” คามิลล์เอื้อมแขนไปโอบไหล่เคนท์ ก่อนจะยื่นแก้มสีชมพูระเรื่อน่าหอมไปชนแก้มหล่อเหลาและใสปิ๊งของเขา แต่เขาไม่ได้ก้มลงมาเธอก็เลยต้องเขย่งเท้า
“คิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า? ” เธอถามแบบขี้เล่น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนดูออดอ้อน ฉันแอบทำเป็นไม่เห็นและเล่นเปียโนต่อ แต่หูกลับตั้งเหมือนลูกหมาที่กำลังตื่นเต้น
“สบายดีนะคามิลล์? ”
“นายนั่นแหละที่รู้ดีที่สุดน่ะ”
เคนตันนิ่งไป เขาไม่ตอบเสียงของคามิลล์ที่แฝงไว้ด้วยการประชดประชันนิดๆ พูดกันได้แค่นั้นแล้วเคนตันก็ผละจากคามิลล์ไปเพื่อทักทายแซคที่เพิ่งมาถึง
“ไงแซค ไปซ่อมน้ำ ซ่อมรถ หรือซ่อมไฟบ้านไหน รวยขนาดนายไม่ต้องทำก็ได้ไม่ใช่เหรอ”
“ฉันอยากฝึกสมอง ไม่อยากเป็นอัลไซเมอร์ตาย”
แล้วบทสนทนาก็หยุดลงเท่านั้นเมื่อเซธและแคเมรอนมาถึง พวกเขามักจะมาพร้อมกันเพราะบ้านอยู่ใกล้กัน บ้านของเซธกับแคมม์อยู่นอกเมืองออกไปทางตะวันตกไม่ไกล เป็นบริเวณแสนสวยที่มีทั้งฟาร์ม ร้านอาหารวิวดีที่เงียบสงบ และแกลลอรี่ที่น่าสนใจซ่อนอยู่ ไหนจะสถานที่ท่องเที่ยวตามธรรมชาติอย่างทะเลสาบและสายน้ำ แต่ละที่ก็สวยอัศจรรย์สมกับที่ว่ากันว่าแคนาดาเป็นหนึ่งในประเทศที่สวยและน่าอยู่ที่สุดในโลก
แคมม์เดินเข้าไปหาคามิลล์ทันทีเมื่อเห็นเธอ แล้วร่างบางก็โผเข้าไปในอ้อมกอดของแคมม์ 
“ฉันคิดถึงนายจังเลยแคมม์” คามิลล์อ้อน และหลับตาเมื่อแคมม์โน้มใบหน้าคมคายราวรูปสลักลงเพื่อฝังริมฝีปากลงบนเส้นผมนุ่มลื่นของเธอ
ฉันหน้าแดง ไม่รู้จะเอามือตัวเองไปว่างไว้ที่ตรงไหน ฉันไม่เคยเขินขนาดนี้เลย นึกไม่ออกด้วยซ้ำว่ามือของตัวเองเลิกเล่นเปียโนไปตั้งแต่เมื่อไหร่
แล้วอยู่ๆ ใครคนหนึ่งก็จี้เอวฉันจนสะดุ้งโหยง  “กรี๊ด”
แซคได้แต่ยืนหัวเราะที่แกล้งฉันได้ “โทษที ไม่รู้ว่าเธอบ้าจี้ จะดื่มอะไรไหม? ”
“ไม่!” ฉันสะบัดหน้า
“แล้วโกรธอะไรของเธอนั่นน่ะ” แซคเอียงหัวงงๆ  ก่อนจะเคลื่อนหลังมือมาแตะหน้าผากของฉันราวกับจะดูว่าไข้ขึ้นไหม แต่ฉันปัดมือเขาออก “ไม่สบายหรือเปล่า? ”
ฉันไม่ตอบเพราะฉันตอบไม่ได้ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองหงุดหงิดอะไร
แล้วก็เป็นอย่างที่ฉันคาดไว้ แคมม์กับคามิลล์นั่งอยู่ข้างๆ กันเหมือนทั้งโลกมีแค่เขากับเธอ ฉันเหม่อมองคู่รักของแก๊งเราอย่างชื่นชม
ไม่นานแคมม์กับคามิลล์ก็เดินขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้าน พวกเขาคงต้องการเวลาที่จะมีแต่เขาสองคนเท่านั้น แต่ก่อนจะเลี้ยวหายขึ้นไปคามิลล์หันมามองเคนตันแวบหนึ่ง สายตาราวกับจะฝากความแค้นและท้วงถามเอาไว้ทำให้ฉันประหลาดใจ
“ไม่มีอะไรหรอก คามิลล์เป็นแฟนเก่าเคนท์น่ะ” อยู่ๆ คำตอบก็ดังขึ้นข้างหลังจนทำให้ฉันสะดุ้ง แซคทำให้ฉันตกใจอีกแล้ว!  
“จริงเหรอ โลกกลมจังนะ ใครเป็นคนบอกเลิกเหรอ” ฉันถามเรียบราวกับไม่ใส่ใจ ตรงข้ามกับความอยากรู้อยากเห็นที่ซ่อนเอาไว้
“จะอยากรู้ไปทำไม” แซคย้อนถามฉันกลับ ริมฝีปากผุดยิ้มร้าย
“ก็...เอ่อ...ก็...นายเริ่มเล่าก่อนทำไมล่ะ คนบ้า!” ฉันชักสีหน้า จิ๊ปากรำคาญหมอนี่ขึ้นมา ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาตอบคำถามในใจฉันได้ราวกับเริ่มระแคะระคายความคิดประเภทเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อของฉัน
“ฮะๆๆ อย่าดุสิวิค ฉันบอกให้ก็ได้ เคนตันเป็นคนทิ้งคามิลล์ก่อนเพราะเขาหันไปคบสาวสวยอีกคนชื่ออนาสตาเซีย”
“อ้าว เคนท์มีแฟนเสียแล้ว...” ฉันลากเสียง “เคนตันก็มีแฟนแล้ว แคมม์ก็มีแฟนแล้ว ไม่สงสารผู้หญิงในเมืองอาร์เธอบ้างหรือ อืม แต่ว่าที่จริงก็ไม่แปลก พวกเขาหล่อขนาดนั้นจะรอดเงื้อมมือสาวๆ ไปได้นานแค่ไหน ถ้าพวกเขายังไม่แฟนสิถึงจะเรียกว่าแปลกจริง”
ไม่ทันไรฉันก็กลับไปนึกถึงคามิลล์แล้วถอนใจ “ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมคามิลล์ถึงจ้องมองเคนตันเหมือนมีแผลในใจ เขาบอกเลิกกับเธอนั่นเอง แต่ดูเหมือนเธอจะยังรักเขาและลืมเขาไม่ได้”
“ช่วยไม่ได้ เคนตันเลิกกับเธอไปคบผู้หญิงที่สวยน่ารักกว่าชื่ออนาสตาเซีย”
 “อนาสตาเซียงั้นเหรอ” ฉันทวนชื่อที่ราวกับเจ้าหญิงผู้งดงาม “ชื่อเพราะจัง แฟนใหม่ของเคนตันเป็นผู้หญิงแบบไหนกันนะ สาวสวยระดับนางแบบอย่างคามิลล์เขาถึงทิ้งได้ ถึงอย่างนั้นก็เหอะ เคนตันก็ใจร้ายจัง บอกเลิกคามิลล์ได้ลงคอทั้งที่เธอยังคิดถึงเขาแบบนั้น” ฉันขมวดคิ้ว แค้นแทนคามิลล์ขึ้นมานิดๆ
 “เรื่องนั้นฉันไม่รู้หรอก” แซคบอกราวกับไม่ใส่ใจ
“แต่ไม่เป็นไรหรอก แคมม์จะต้องรักษาแผลใจให้คามิลล์ได้แน่ และจะทะนุถนอมหัวใจของเธอ แคมม์ทั้งอ่อนโยนและใจดี เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะทำร้ายผู้หญิงเลย” ฉันยิ้มอย่างมั่นใจ
แต่แซคหรี่ตามองฉันและยิ้มร้าย “ดูเธอจะคลั่งไคล้แคมม์นะ”
เส้นสันหลังของฉันเย็นวาบ นึกเกลียดเจ้าของยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นขึ้นอีกสิบเท่า!
 “ไม่ใช่!” ฉันค้านเสียงแข็ง “ฉันแค่เห็นเขาเป็นเพื่อนที่ดี!
“อ้อ เหรอ”
“อีกอย่างฉันคิดว่าแคมม์กับคามิลล์ดูเป็นคู่รักที่ดูสมกันดีที่สุดในโลก คามิลล์เป็นผู้หญิงที่โชคที่มากที่มีแคมม์เป็นแฟน พวกเขาเหมือนถูกสร้างมาให้คู่กัน”
“เรื่องนั้น...ที่จริงก็ยังเป็นปริศนาสำหรับฉัน” แซคไม่ซาบซึ้งไปกับฉันหากแต่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย
 ฉันแปลกใจ “พูดอะไรของนาย?
ทว่าแซคแค่ไหวไหล่แล้วเดินไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ ต่อ ทิ้งให้ฉันยืนทื่ออยู่กับความสงสัยที่ตรงนั้นเอง

ปาร์ตี้ของนิคทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปอยู่กลางบาร์สุดหรูในกรุงมอสโก แสงไฟสาดส่องวูบวาบและเพลงแนวเฮ้าส์ทำให้บรรยากาศของบ้านเปลี่ยนไปอย่างน่าทึ่ง  ไม่มีอะไรอีกแล้วที่จะดีไปกว่าการแดนซ์และปล่อยอารมณ์ไปกับบีทของเพลง
เพื่อนๆ ของฉันเต้นเก่งอย่างไม่น่าเชื่อเลย หนำซ้ำพวกเขาดูเท่ขึ้นอีกหลายเท่าในเวลาแบบนี้ และถ้าที่นี่เป็นผับหรือบาร์จริงๆ พวกผู้หญิงต้องกรีดร้องจนเสียสติแน่
“นี่เคนท์ แคมม์พาแฟนมาได้ แล้วทำไมนายไม่พามาบ้าง” ฉันถามเคนตันตอนที่พวกเราเต้นด้วยกัน
“แฟน? ”
“อนาสตาเซียน่ะ” แซคที่เต้นอยู่ข้างๆ เสริมด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ดีมั้ง” เคนท์บอกปัด
“ดีสิ แก๊งเราจะได้มีผู้หญิงเพิ่ม เป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มแบบนี้ฉันเหงานะ” ฉันออดอ้อน
“รายนั้นน่ะขอเหอะ พามาก็มีแต่เรื่องวุ่นวาย” เคนท์ทำเสียงเหนื่อยหน่ายแต่ก็ยิ้ม และน้ำเสียงที่เขาพูดถึงแฟนฟังทั้งรักทั้งหวงก็ราวกับกำลังพูดถึงลูกสาว
“นายว่าลับหลังแฟนว่าเจ้าปัญหาเหรอ ถ้าเจออนาสตาเซียฉันจะฟ้องเธอนะ!
“อย่านะ”
“แล้วทำไมจะพามาไม่ได้ล่ะ แฟนนายจะยุ่งได้ขนาดไหนเชียว”
“ก็ไม่ยุ่งเท่ากับที่น่ารักหรอก”
“น่านะ แล้วฉันจะดูแลเธอให้ ฉันสัญญา” ฉันออดอ้อนจนแทบจะคุกเข่า “ฉันอยากเจอเธอมากจริงๆ นายต้องพาเธอมานะ นะๆๆๆ”
“เฮ้อ เอาอย่างนั้นก็ได้”
“จริงเหรอ!? เยี่ยมไปเลย!
 “รับปากแล้วนะว่าจะช่วยดูแล อย่าเปลี่ยนใจเสียล่ะ” เคนท์หยักยิ้ม และแซคก็เช่นกัน ทว่ารอยยิ้มงดงามบนใบหน้าหล่อเหลาของทั้งสองดูไม่น่าไว้ใจ
“เดี๋ยว ทำไมพวกนายทำหน้าแบบนั้น...” ฉันเริ่มระแคะระคาย “หรือฉันรับปากอะไรผิดไป หรือว่าแฟนนายจะร้ายจนฉันเอาไม่อยู่ หรือว่าอะไร นี่ฉันรับปากเร็วเกินไปใช่ไหม?” 
ทว่าเคนตันแค่ยิ้มตอบพร้อมเสียงหัวเราะเย็นในลำคออย่างแฝงเลศนัย ราวกับจะยิ่งตอกย้ำว่าที่ฉันขอร้องอยากจะเจอแฟนเขาอาจจะเป็นเรื่องผิดก็ได้ “เดี๋ยวเธอก็จะรู้เอง วิคกี้”
“ยุ่งละสิ” 
เริ่มดึกแล้ว ดูเหมือนเพื่อนๆ ของฉันจะสนุกกับงานปาร์ตี้ไปได้เรื่อยๆ เวลาไม่ใช่สิ่งที่พวกเรากังวลเพราะพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ทำให้ไม่ต้องตื่นไปเรียนแต่เช้า แคมม์ไม่ได้อยู่เต้นกับพวกเรา ตั้งแต่เขาเดินขึ้นไปบนบ้านกับคามิลล์ก็ยังไม่ลงมาเลย
แต่ไม่ได้มีแค่แคมม์กับคามิลล์เท่านั้นที่ไม่อยู่ เพราะเมื่อฉันนึกดูอีกทีก็เห็นว่าเพื่อนอีกคนหนึ่งหายไป ฉันไม่เห็นเขามาสักพักแล้ว




Vampire and I : ซากุระในสายฝน
Daydream
www.mebmarket.com
ยินดีต้อนรับสู่ความมืดที่แสนงดงามและน่าหลงใหล กับนิยายแฟนตาซีรักแนวดาร์คและโรแมนติกที่จะทำให้คุณหลงใหลแวมไพร์…ตลอดไป......“นานะมองลำคอของไซโตะที่สะท้อนแสงหม่นจากหน้าต่าง...ร่างนั้นที่หล่อเหลาจนกลายเป็นความงดงามกำลังหลับใหล......ได้กลิ่นกายของไซโตะ เธอเคลื่อนใบหน้าใกล้เข้าไป…แต่แล้วเธอชะงัก ข่มตาหลับ ก่อนจะผละจากเขาและลุกกลับไปที่เตียงในความมืดและเงียบหลังจากเธอเดินกลับไป ไซโตะลืมตาขึ้น เมื่อครู่นานะมาที่นี่ เขารู้เพียงเมื่อครู่...เธออยู่ใกล้ๆ เขานี่เอง...” หากคุณชอบความมืด ความงดงาม และความลี้ลับ นิยายเล่มนี้คือนิยายสำหรับท่าน“ไซโตะลากตัวนานะกลับมาที่ห้องแล้ว เขาล็อคประตูทันที“ฉันยังออกล่าไม่เสร็จเลยนะ” เธอบอกอย่างเสียอารมณ์ “เปิดให้ฉันออกไป ฉันไม่ฆ่าใครเหมือนแวมไพร์ใจร้ายตัวอื่นหรอกน่ะ”แต่ไซโตะคว้ามือของนานะที่กำลูกบิดประตูและกำลังจะแก้ล็อคออก ก่อนจะดึงมือนั้น ทำให้ทั้งตัวนานะลอยเข้าไปชนกับร่างของเขา“ไซโตะ ?” ร่างสูงรั้งมือของนานะแน่น อีกมือรั้งท้ายทอยใต้เส้นผมดำยาวเข้าไปที่ลำคอของเขาเอง “ดื่มเลือดฉันสิ”“!!?? นาย...”“ดื่มเลือดฉัน” ...ตึกตัก...นานะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะออกไปจากเดิม ไซโตะอยู่ใกล้เกินไป “ฉันไม่แคร์ว่าเธอรู้สึกยังไงกับฉัน ที่ฉันต้องการก็คือฉันไม่อยากให้เธอดื่มเลือดใครอีก” นิ้วเรียวยาวของไซโตะรั้งปกเสื้อของตัวเองลง “ดื่มเลือดของฉันคนเดียวเท่านั้น”


Maple Rhapsody เพลงรักใบเมเปิ้ล
Daydream
www.mebmarket.com
คำเตือน!! ฉากแสดงความรักในเรื่องนี้ร้อนแรงกว่าใน Sweet Maple Rhapsody (Original) อาจทำอันตรายแก่เส้นเลือดในจมูกของท่านและทำให้เลือดกำเดาออกได้ ผู้อ่านต้องมีอายุ 15 ปีขึ้นไป“สวยจัง” ฉันพึมพำ เหม่อมองกลีบสีน้ำเงินเข้มลึกล้ำที่แสนน่าหลงใหล บางสิ่งในวังวนที่ลึกลงไปในดอกไอริสทำให้ฉันคิดถึงแคเมรอน “สวยเหมือนทุกอย่างที่นี่ งดงามจนน่าประหลาดใจ...” ฉันจ้องมองแคมม์ “และเหมือนนาย...”แคมม์นิ่งมองฉันยาวนาน ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เกินไปเมื่อฉันเอ่ยขอ “หลับตาสิ...”แล้วเขาหลับตาลงตามคำขอของฉัน ก่อนที่ฉันจะเขย่งเท้าขึ้นจนใบหน้าเกือบจะเคลื่อนสูงขึ้นไปอยู่ระดับเดียวกันกับเขา ฉันยิ้มบางก่อนจะกระซิบออกไป “แคเมรอน ฉันรักนาย...”แคมม์นิ่งไป ร่างสูงคล้ายหยุดหายใจเมื่อฉันเคลื่อนก้านดอกไอริสสูงขึ้นไป ให้ปลายกลีบนุ่มบางแตะแผ่วลงบนแก้มของเขาราวกับจุมพิตที่น่าหลงใหล...“เมื่อกี้...แทนจูบของฉันนะ...”......เจ้าชายนิทรา...ฉันละสายตาจากร่างที่ราวกับรูปปั้นสีขาวไร้ที่ติในแสงแดดอุ่นของยามบ่าย รีบเดินด้วยปลายเท้าไปที่กระเป๋าและหยิบเกมออกมา แล้วฉันก็รีบเดินกลับไปที่ประตู หยุดนิ่งอีกครั้งเมื่อผ่านแคมม์ ร่างนั้นกำลังขยับขึ้นลงอย่างเชื่องช้าตามจังหวะหายใจลึกยาวที่แสดงว่าเจ้าตัวกำลังหลับสนิท เขาหนุนหัวของตัวเองไว้บนแขนข้างหนึ่ง มือข้างซ้ายที่วางราบอยู่บนตัวมีผ้าพันแผลมัดไว้ และผ้าสีขาวนั้นปรากฏเลือดสีแดงซึมออกมาจางๆ เลือดที่ซึมอยู่ไม่ใช่ตำหนิ แต่ทำให้เขาดูแข็งแกร่งและงดงามขึ้นจนยากจะละสายตาไปได้ รู้ตัวอีกทีฉันก็โน้มตัวลงไปใกล้ๆ แคเมรอนแล้ว...ไม่ว่าจะเพราะอะไร รู้สึกราวกับตัวเองคือเจ้าชาย และแคเมรอนคือเจ้าหญิงนิทราแล้วฉันจูบแคเมรอน กดริมฝีปากอย่างแผ่วเบาลงบนริมฝีปากสีแดงเรื่อของเขา ความทรงจำเก่าๆ ที่งดงามราวกับภาพวาดในแสงแดดย้อนกลับมา แล้วเวลาที่เปราะบางนั้นก็ราวกับถูกขึงหยุดเอาไว้


Sweet Maple Rhapsody (Original)
Daydream
www.mebmarket.com
...แล้วมันก็เริ่มขึ้น... ริมฝีปากของนิค...งดงามและอุ่นจัด...เคลื่อนมาทาบทับริมฝีปากของฉัน...ฉันได้ยินเสียงหายใจลึกของเขา...ราวกับจะผนึกสัมผัสที่เขาได้จูบฉันไว้ให้นานแสนนาน หลายวินาทีผ่านไปเขาก็ถอนริมฝีปากออกอย่างเนิบช้าเพื่อที่จะจ้องตาฉันในระยะใกล้ขนาดปลายจมูกแตะกัน เขาไม่ได้แค่บอกรักฉันด้วยบทเพลง แต่ด้วยความเงียบและการรอคอยด้วย เวลานี้นิคกำลังอ่านและค้นลึกลงไปในหัวใจของฉัน ...ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะมั่นใจที่จะเคลื่อนมาสัมผัสกับริมฝีปากของฉันอีกครั้ง...และครั้งนี้อย่างแน่ใจและลังเลน้อยกว่าเดิม นิคจูบฉัน...จูบอย่างทะนุถนอมราวกับจูบของเจ้าชายที่ได้เลือกซินเดอเรลลาเป็นคนรัก ...และราวกับมันเป็นแค่การสัมผัสกันของกลีบดอกไม้...ฉันกำลังจูบกับนิกิต้างั้นเหรอ...? รู้สึกเหมือนมันเป็นแค่ความฝัน...และเสียงนุ่มแผ่วของเขาที่กำลังเอ่ยขอกับฉันก็เป็นเพียงแค่…...ความฝัน...?“ฉันชอบเธอ คบกับฉันนะ”